‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สิบเดือนก่อนหน้านั้น)
‪เคลาดิโอ้ สามีคุณโชคดีมาก
‪จู่ๆ เขาก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ มาเจอคุณ ‪แล้วก็รวยเลย
‪- ล้อมรอบไปด้วยความหรู... ‪- ขอประเด็นด้วย
‪เขาติดค้างคุณทุกอย่าง
‪คงทำใจยากที่ได้รู้ว่าเขาทรยศคุณ
‪หลุดจากการควบคุม
‪แล้วคุณทำยังไงคะ
‪คุณเชื่อมาตลอดว่ารู้ทุกเรื่อง
‪- สนุกใช่ไหมล่ะ ‪- ไม่เลย
‪ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คุณนายโมนาโคอยากให้พิจารณาว่า ‪สามีเธอเป็นฆาตกร
‪- มากกว่าจะช่วยเขา ‪- คุณแต่งเรื่องนี้ขึ้นมา
‪ทำไม
‪คุณอยากแก้แค้นที่เขาทำคุณทรมานใจเหรอ
‪ลินดา คุณไม่ต้องตอบก็ได้
‪รู้ไหมว่าวันนั้นคุณเป็นคนทำให้ฉันเข้าใจ
‪ว่าฉันไม่อยากรักษาภาพลักษณ์อีกแล้ว
‪เพราะถึงจะเจ็บปวดที่จะพูดออกมา ‪แต่ฉันไม่ได้รักเคลาดิโอ้อีกแล้ว
‪และการยอมรับว่าเขาไม่ได้อยู่กับฉันคืนนั้น
‪ทำให้ฉันได้รู้ว่ามันจบแล้ว
‪ว่าฉันอยากรู้สึกเป็นอิสระ ไม่ต้องกลัว
‪กลัวอะไร
‪กลัวจะรู้ว่าจริงๆ แล้วฉันต้องการอะไร
‪(อาญาพิพากษา)
‪ไม่มีใครเชื่อว่าเธอฆ่าแองเจลิก้า
‪งั้นตกลงเธอต้องการอะไร ซิลเวีย
‪ได้ค่าจ้างเท่าไร
‪ไม่ว่าจะแค่ไหน ‪ก็ไม่มีค่าไปกว่าอิสรภาพของเธอหรอก
‪รู้ไหมว่าการเบิกความเท็จคืออะไร
‪เพราะตอนนี้ เธอจะโดนข้อหานั้น
‪ใครขอให้เธอสารภาพแบบนั้น
‪ไม่มี
‪เธอไม่ต้องกลัวคนพวกนั้น ฉันปกป้องเธอได้
‪ฟังนะ ฉันแค่ต้องการหลักฐาน ‪ฉันสัญญาว่าเธอจะไม่ต้องรับผลอะไรเลย
‪ฉันแต่งขึ้นมาทั้งหมด
‪ฉันสร้างขึ้นมาทุกเรื่องเลย
‪ว่าฉันเป็นเพื่อนของเธอ
‪ว่าฉันเสียใจ และฉันรู้ทุกเรื่องของเธอ
‪แต่มันก็ไม่มีประโยชน์เท่าไร
‪ฉันได้คนติดตามเพิ่มแค่ประมาณ 100 คน
‪นี่เธอพูดเรื่องอะไร
‪ว่าฉันอยากดัง
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน
‪นี่เป็นโอกาสของฉันไง
‪ฉันแทบไม่รู้จักแองเจลิก้า ‪แต่ไม่มีใครแย้งเรื่องของฉันได้
‪เพราะไม่มีใครเป็นเพื่อนเธอจริงๆ
‪แองเจลิก้าน่ะแรด
‪ทุกคนถึงได้ชอบเธอนัก
‪แล้วฉันก็ได้รู้...
‪ว่าคนที่เกลียดชังคุณทำให้คุณประสบความสำเร็จ
‪แม้แต่ในโซเชียลมีเดีย ‪คนที่เกลียดคุณจะมาติดตามคุณ
‪เธอโกหกฉันมาหลายเดือน
‪ทุกครั้งที่เราคุยกัน เธอทำแบบนั้นได้ยังไง
‪- เรื่องมันเลยเถิด ‪- มันเลยเถิด!
‪เห็นไหม
‪คุณเองก็อยากรู้ว่าเบื้องหลังเป็นยังไง
‪เพราะการเหยียดหยาม ‪มันน่าสนใจกว่าความสงสาร
‪พูดอะไรของเธอ
‪แล้วที่โดนขู่นั่นก็โกหกใช่ไหม
‪- ออกไป! ‪- ฉันเป็นอิสระเหรอ
‪ใช่ ไปหาทนายมาเลย ซิลเวีย
‪เป็นไปได้ยังไง
‪คุณไม่รู้ได้ยังไงว่าเด็กนั่นโกหก
‪ปกติคุณฉลาดในเรื่องพยานออก
‪ฉันรู้ว่าคุณไปพบเธอหลายครั้ง ทำไม
‪เธอบอกว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทแองเจลิก้า ‪เป็นแหล่งข่าวที่สำคัญ
‪การเข้าใจคนที่อยู่ตรงหน้ามันสำคัญกว่า
‪- ฉันว่าพวกนั้นจ้างเธอ ‪- มีหลักฐานหรือเปล่า
‪ฉันจะสืบเรื่องการเงินในบัญชีของโมนาโค ‪และออร์ริโก้
‪แล้วก็จะเจอหลักฐาน
‪ขอโทษนะคะ ฉันต้องรับสาย
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- คุณอารมณ์ดีนี่
‪คุณก็ควรอารมณ์ดี
‪ฉันควรขอบคุณเรื่องที่เด็กนั่นสารภาพไหม
‪- คิดว่าฝีมือผมเหรอ ‪- ไม่ใช่เหรอ
‪ในภาษากฎหมาย มันเรียกว่า
‪โชคช่วย
‪ผมจะเอามาใช้ตอนพิจารณาคดี ‪เดี๋ยวคุณก็เห็น
‪เราต้องเตรียมตัว
‪เอเลน่า กูเอร์ร่าจะต้องอยากพูดเรื่องคุณ ‪เรื่องบุคลิกของคุณ
‪เธออยากพิสูจน์อะไรล่ะ ว่าฉันบ้าเหรอ
‪ผมว่าก็น่าจะเป็นแบบนั้น
‪งั้น...
‪ถ้าเราอยากจะเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี ‪ทุกรูปแบบ...
‪วันนี้คุณต้องคิดว่าผมเป็นบาทหลวง
‪สารภาพบาปทุกเรื่องของคุณมา
‪ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย
‪แล้วมันง่ายสำหรับเคลาดิโอ้ไหม
‪หมายความว่ายังไง
‪คุณอยากให้ฉันเชื่อใจคุณ
‪แต่แล้วฉันก็มาคิดว่าคุณรู้จักเขามาตั้งหลายปี
‪คุณมาที่บ้านฉัน มางานเลี้ยงของฉัน
‪คุณยิ้มให้ฉัน ระหว่างนั้นคุณก็รู้เรื่องบ้าทั้งหมด ‪ที่เขาทำอยู่
‪ผมไม่รู้
‪รู้ไหมว่าเขาเคยพูดถึงคุณว่ายังไง
‪ว่าคุณมันไอ้ขี้โกหก
‪อะไรอีก
‪ว่าคุณไม่ห่วงใครเลย
‪ถ้าเขาพูดถึงผมแบบนี้
‪งั้นเราก็คงไม่ใช่เพื่อนที่ดีสินะ ใช่ไหม
‪ไม่มีใครจะพูดถึงเราในเรื่องแย่ๆ ‪ได้ดีกว่าเพื่อนๆ
‪ที่จริงแล้ว ผมมักชอบศัตรูมากกว่า
‪ผมห่วงคุณนะ ลินดา
‪คุณเชื่อใจผมได้
‪รุจเจโร่ บาโรน ผมเป็นทนายของคุณ
‪คุณนายโมนาโค...
‪คุณมีความลับอะไรหรือเปล่า
‪เรื่องที่จะทำให้คุณดูแย่ในศาล
‪ขอบคุณ
‪สวัสดี
‪ฉันว่าเราคงมาคุยเรื่องเงื่อนไขการหย่ากันสินะ
‪ใช่
‪ได้
‪- เธอยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า ‪- ไม่ เธอกลับไปนิวยอร์กแล้ว
‪- เธอชวนผมกลับไป แต่... ‪- จะไปเมื่อไหร่
‪ผมไม่รู้ว่าอยากไปไหม
‪ผมคิดเรื่องอะไรหลายอย่างตอนที่ไป
‪ข้างๆ ที่นั่งว่างเปล่าที่คุณทิ้งไว้
‪คุณคิดเรื่องอะไร
‪ว่ามันไม่ได้จบเพราะงานของคุณ ‪มันไม่สำคัญ
‪มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เราเคยคุยกันเยอะตอนแรกๆ
‪แล้วก็เลิกคุยไปเพราะคุณไม่อยากพูดถึง
‪ผมบอกคุณว่าผมยอมรับได้ แต่ไม่เคยทำได้จริงๆ
‪ตลอดเจ็ดปีมานี้ ผมสงสัย
‪ว่าทำไมคุณไม่อยากมีลูกกับผม
‪แต่บางทีอาจจะไม่มีเหตุผลก็ได้ ‪สำหรับบางคน มันก็เป็นแบบนั้นเอง
‪จะบอกว่าถ้าฉันอยากมีลูก ‪คุณจะกลับมาอยู่กับฉันเหรอ
‪ผมกำลังบอกคุณ ว่าผมยังรักคุณมาก
‪และกำลังบอกด้วยว่าทำไมเราถึงไปกันไม่ได้
‪มันไม่ยุติธรรม เอเลน่า
‪ที่จะบังคับให้คุณทำสิ่งที่ไม่ต้องการ
‪คำสารภาพของซิลเวีย ออร์ริโก้
‪เธอน่าจะเป็นพยานสำคัญที่เอาผิดลินดา โมนาโค
‪อัยการจะยังได้เปรียบหลังเรื่องใหญ่นี้ไหม
‪อัยการกูเอร์ร่า มีความเห็นยังไง ‪กับเรื่องที่ซิลเวีย ออร์ริก้าพูด
‪เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในศาลให้ฟังหน่อยค่ะ ‪คุณอัยการ
‪อัยการกูเอร์ร่า
‪ศาลขอเปิดการพิจารณาคดีครั้งที่สี่
‪ว่าไปเลย อัยการกูเอร์ร่า
‪ท่านผู้พิพากษา ขอโทษค่ะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪(วันที่ 19 มกราคม ‪การพิจารณาคดีครั้งที่สี่)
‪ก่อนจะเบิกตัวพยานคนต่อไป ‪ผมมีเรื่องขอร้อง
‪ว่ามา
‪ผมขอให้ถอนการควบคุมตัวลูกความผมในคุก
‪ซึ่งตอนแรกเกิดจากคำให้การ ‪ของซิลเวีย ออร์ริโก้
‪ซึ่งในการพิจารณาคดีครั้งล่าสุด ได้พิสูจน์แล้ว ‪ว่าเป็นพยานที่เชื่อถือไม่ได้
‪ท่านคะ ไม่ใช่เพราะคำให้การของออร์ริโก้ ‪ที่ทำให้ลินดา โมนาโคติดคุก
‪มีอีกหลายสิ่งที่เอาผิดเธอได้
‪ภาพก็ยังอยู่ เหยื่ออยู่กับคนที่คล้ายกับจำเลย
‪- ถูกเผง คุณไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นเธอ ‪- อันตรายของการกำจัดหลักฐาน
‪และการหนียังคงมีอยู่
‪จำเลยมีหลายวิธี
‪และกำลังจะไปบราซิลตอนที่โดนจับ
‪งั้นเราต้องแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‪ในการไต่สวนครั้งล่าสุดเหรอ
‪แม้แต่เรื่องพยานปากเอกของอัยการ ‪สารภาพเรื่องฆาตกรรมเนี่ยนะ
‪คุณนายลินดา โมนาโคอยู่ในคุกมาถึง 11 เดือน ‪11 เดือน
‪และเธอไม่มีความตั้งใจจะหนี ในทางกลับกัน
‪เธอต้องการรับการพิพากษา
‪แต่เธอมีสิทธิ์จะได้กลับบ้าน กลับไปกักตัวที่บ้าน
‪แต่ทุกคนก็เห็นได้ชัดทันที ‪ว่าคำสารภาพของซิลเวีย ออร์ริโก้เป็นเท็จ
‪ที่จริงแล้ว เราอาจสงสัย ‪ว่าทำไมเธอโกหกแบบนั้น
‪- ที่จริงแล้วมันเอื้อต่อจำเลย ‪- นี่คุณกำลังสื่อว่าผมผิดเหรอ
‪พอได้แล้ว
‪การโต้แย้งของพวกคุณชัดเจนดี ‪มายึดที่ข้อเท็จจริง
‪ตราบใดที่คุณยังมีข้อเท็จจริงให้ยึด
‪ใช่
‪ผมขอยืนยันมาตรการป้องกัน ‪โดยไม่เข้าข้างจำเลย
‪ทำไมล่ะครับ ท่าน
‪ศาลตัดสินใจไปแล้ว ข้ามไปได้
‪คุณอัยการ
‪ฉันขอเบิกตัวคุณนายโรซ่า วอสแนค มาให้การ
‪คุณนายโรซ่า วอสแนค ‪คุณทำงานให้บ้านโมนาโคมากี่ปีคะ
‪สิบสี่ปีค่ะ
‪ตอนแรกฉันทำงานให้คุณเกเบรียล
‪แล้วก็มาทำงานให้คุณนายลินดา ‪กับคุณเคลาดิโอ้
‪ที่พูดถึงคุณเกเบรียล ‪หมายถึงเกเบรียล โมนาโคใช่ไหมคะ
‪- ค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪งั้น 14 ปี
‪นานเป็นเท่าตัวเมื่อเทียบกับชีวิตแต่งงาน
‪ของลินดา โมนาโค กับเคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่
‪เราบอกได้ว่า คุณได้เห็นความรักผลิบาน
‪ค่ะ คุณเคลาดิโอ้ที่น่าสงสาร
‪คุณคงชอบเขาสินะ
‪ชอบมากค่ะ แม้แต่เมื่อเรื่องแย่ๆ เผยออกมา ‪ฉันยังเชื่อไม่ลง
‪แล้วคุณชื่นชอบคุณนายลินดาด้วยไหม
‪ฉันรู้จักเธอมานาน
‪แน่นอนค่ะ แต่บอกฉันที ‪ว่าคุณนายโมนาโคเป็นคนแบบไหน
‪- เป็นคนที่ชอบเจอคนมากมาย... ‪- ไม่มากค่ะ เธอชอบอยู่ลำพัง
‪ดังนั้น ในเมื่อคุณอยู่กับคุณนายโมนาโค ‪มาหลายปี
‪เราคงบอกได้ว่าคุณคือหนึ่งในไม่กี่คน
‪ที่เคยต้องรับมือกับอารมณ์ ‪และความอ่อนไหวของเธอ
‪นี่อะไร วิชาจิตวิทยาเหรอ
‪บอกหน่อยค่ะ คุณวอสแนค ‪คุณนายโมนาโครู้สึกยังไง
‪ในสัปดาห์ก่อนการฆาตกรรมแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪- เธอไม่ค่อยสบายใจ ‪- ทำไม
‪เพราะคุณเคลาดิโอ้ไม่กลับบ้าน
‪และพอเขากลับบ้าน เธอก็หึงหวง
‪ทะเลาะกับเขาตลอด
‪และตอนอยู่ลำพัง บางทีเธอก็ทำฉันกังวล
‪- ทำไม ‪- เพราะเธอสติหลุด
‪- จำได้ว่าคืนหนึ่งฉันกลัวมาก ‪- กลัวว่าจะโดนเองเหรอคะ
‪ไม่ค่ะ กลัวแทนเธอ
‪เธอนั่งนิ่ง ตัวแข็งทื่อ
‪เหมือนใจเธอไม่อยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ
‪ท่านครับ ผมว่าคุณนายวอสแนค ‪ดูสะเทือนใจง่ายไปหน่อยนะ
‪การกลัวผู้หญิงที่อยู่ในบ้านตัวเอง กำลังนั่ง
‪หมกมุ่นอยู่กับความคิด มันดู...
‪คุณทนาย คุณนี่ใช้ภาษาได้เก่งจริงๆ
‪และคุณก็ชักใยเก่ง ใช่
‪ทีนี้มาคุยกันเรื่องวันที่สามมีนาคม ‪ของปีที่แล้ว
‪ตอนที่ลินดา โมนาโคกลับบ้าน
‪คุณตื่นอยู่ เห็นเธอไหมคะ
‪ค่ะ ฉันได้ยินเสียงดังอยู่ข้างนอก
‪เสียงแบบไหน
‪เสียงอุบัติเหตุ
‪คุณนายขับรถชนกระถางใหญ่ตรงทางเข้า
‪คุณจะบรรยายอาการเธอตอนนั้นว่ายังไงคะ
‪- เธอป่วย ‪- ป่วยยังไง
‪คุณนายวอสแนค ตอบคำถามด้วยครับ
‪คุณหมายความว่ายังไง ‪ที่บอกว่าคุณนายโมนาโคป่วย
‪เธอสับสนไปหมด
‪ "เธอสับสนไปหมด"
‪- เงียบหน่อย ‪- เธอโกรธไหม เกรี้ยวกราดหรือเปล่า
‪เธอชี้นำการใช้คำครับท่าน
‪โกรธมากค่ะ
‪คุณจำคำพูดที่คุณนายโมนาโค ‪พูดกับคุณเป๊ะๆ ได้ไหม
‪มองอะไรยะ
‪ขอบคุณค่ะ คุณนายวอสแนค
‪หมดคำถามค่ะ
‪คุณนายวอสแนค ตอนนี้คุณว่างงานหรือเปล่าครับ
‪- เปล่าค่ะ ‪- ผมขอทำความเข้าใจหน่อย
‪เคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่ตายแล้ว ‪ลินดา โมนาโคติดคุก
‪- แล้วคุณทำงานให้ใคร ‪- ครอบครัวอื่นค่ะ
‪ฉันรอไม่ได้ ฉันต้องการเงิน
‪อา ผมเข้าใจแล้ว เงินนั่นเอง
‪น่าประหลาดใจนะ ทุกครั้งที่เราคุยเรื่อง ‪คนรอบๆ ครอบครัวโมนาโค
‪มันต้องไปจบที่คำนั้นตลอด ‪พูดถึงเรื่องนั้น
‪คุณได้ค่าจ้างงวดสุดท้าย ‪ก่อนเรื่องน่าเศร้านี้เมื่อไหร่
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้
‪- เรื่องนี้ทำให้คุณโกรธไหม ‪- ฉันทำงาน ก็ต้องได้ค่าจ้าง
‪ก็จริง
‪ผมถามคำถามที่ผมรู้คำตอบอยู่แล้ว
‪บัญชีคุณนายโมนาโคถูกระงับ
‪อย่างไรก็ตาม เธอจะจ่ายให้คุณทันทีที่ทำได้
‪แต่ข้อเท็จจริงยังคงอยู่
‪ตอนนี้คุณโกรธลินดา โมนาโค
‪ฉันเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
‪ไม่ต้องสงสัยเลย
‪แต่ที่ผมจะขอคุณตอนนี้ คือพูดความจริง
‪ของสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านคาวัลเลอรี่
‪และผมอยากย้อนกลับไปที่สิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้
‪ "ลินดา โมนาโค หึงสามีของเธอมาก"
‪งั้นลินดาก็รักเคลาดิโอ้
‪แน่นอนค่ะ
‪แล้วเคลาดิโอ้ล่ะ ‪เคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่รักภรรยาไหม
‪เขาเป็นคนโรแมนติกมาก
‪แม้แต่ในช่วงหลังๆ เหรอ
‪ไม่เสมอไปค่ะ แต่คืนหนึ่งเขาก็โรแมนติก
‪- เมื่อไหร่ ‪- สองสัปดาห์ก่อนที่...
‪ก่อนจะถึงวันที่เขาฆ่าตัวตาย
‪งั้นก็ปลายเดือนกุมภาพันธ์
‪- ใช่ค่ะ ตอนนั้นเดือนกุมภาพันธ์ ‪- และแองเจลิก้า เพโทรนี่ ยังมีชีวิตอยู่
‪ค่ะ
‪คุณนายวอสแนค ‪ผมรู้ว่าอาจเป็นเรื่องยากที่จะจำได้
‪แต่ช่วยเล่าอะไรเรื่องคืนนั้นให้เราฟังหน่อย
‪คุณนายลินดาขอให้ฉันเตรียมอาหารจานโปรด ‪ของคุณเคลาดิโอ้
‪- และตั้งโต๊ะกับจุดเทียน ‪- ดินเนอร์สุดโรแมนติก
‪ค่ะ
‪จากนั้น พอคุณเคลาดิโอ้กลับบ้าน ‪มาเจอคุณนายลินดา
‪ที่สวยงามและรอเขาอยู่ เขาปลื้ม
‪- เขารู้สึกผิดไหม ‪- ค่ะ
‪มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษ ‪ที่เคลาดิโอ้อยากให้ยกโทษให้ไหม
‪คุณสวยจัง
‪ค่ะ
‪การเป็นชู้กับแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪- ค่ะ ‪- งั้นคุณนายโมนาโคก็รู้อยู่แล้ว
‪เป็นสิ่งที่เธอปฏิเสธ
‪ตอนให้ปากคำกับฉันครั้งแรก ‪ในสำนักงานอัยการ
‪เธอปฏิเสธเพื่อปกป้องความสัมพันธ์
‪เธอรู้ว่าสามีต้องถูกสอบสวนคดีฆาตกรรม
‪และเธอไม่อยากเปิดตัวเองต่อหน้าคุณ ‪คุณอัยการ
‪ผมเข้าใจว่าการโกหกมันผิด ‪แต่ในกรณีนี้ ก็เข้าใจได้
‪- ว่าต่อไปเลย ‪- ขอบคุณครับ ท่าน
‪คุณนายวอสแนค
‪คุณบอกได้ยังไงว่าลินดา โมนาโค ‪รู้เรื่องการนอกใจ
‪ฉันไม่อยากพูดเรื่องเธอ
‪- ฉันอยากพูดเรื่องคุณ ฉัน เรื่องเรา ‪- ผมทำพัง
‪เรื่องที่เดี๋ยวนี้คุณไม่มองฉันแล้ว ‪เรื่องที่ฉันไม่มีตัวตน
‪ฉันอยากคุยเรื่องนั้น
‪ฉันรู้ได้ในคืนนั้น
‪จากสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาพูดตอนฉันเสิร์ฟอาหาร
‪ลินดา มันจบแล้ว
‪เธอต่างหากที่ไม่ยอมเลิกวุ่นวายกับผม
‪ฉันไม่สนเรื่องเธอ
‪นี่ ผมรักคุณนะ
‪มองหน้าผมสิ
‪ผมรักคุณมากนะ รักมาก
‪คุณนายโมนาโคบอกว่าเธอไม่สนเรื่องเด็กคนนั้น
‪ว่ามันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ‪ของคุณเคลาดิโอ้
‪เธอไม่สนเรื่องเด็กคนนั้น
‪ผมมีเท่านี้ครับ
‪- คุณทนาย ‪- ครับ
‪ขอโทษนะคะ
‪มีเด็กผู้หญิงอยากเจอคุณ เธอบอกว่าเรื่องด่วน
‪ไม่เป็นไร ให้เธอเข้ามาเลย
‪คุณออร์ริโก้
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ฉันอยากจ้างคุณ
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪อัยการคนนั้นบอกว่าฉันต้องหาทนาย
‪ข้อหาให้การเท็จ
‪- และคุณเก่ง ใช่ไหมล่ะ ‪- ใช่
‪คุณรู้ไหมว่าอัยการคิดยังไง
‪คิดว่าผมติดสินบนคุณ
‪แล้วคุณทำอะไร บุกมาที่ออฟฟิศผมเหรอ
‪- คุณอยากให้ผมเดือดร้อนเหรอ ‪- อย่างน้อยก็คุยกันก่อน
‪ฉันช่วยคุณได้
‪มีเรื่องหนึ่งของแองเจลิก้าที่ฉันไม่เคยพูดถึง
‪- คุณพูดมาพอแล้ว ‪- มีอยู่คืนหนึ่ง
‪ตอนออกจากการประชุมที่เราทำงานด้วยกัน
‪- ฉันเห็นแองเจลิก้ากับผู้ชายคนหนึ่ง ‪- อืม
‪- สิบวันก่อนเธอตาย ไม่นานกว่านั้น ‪- และคุณเพิ่งนึกได้เหรอ
‪ก่อนหน้านี้ฉันพูดไม่ได้
‪ถ้าเขาเป็นผู้กระทำผิดจริง ‪ฉันบอกว่าฉันผิดไ่ม่ได้
‪โอเค ผมฟังอยู่
‪แล้วถ้าฉันบอกคุณ คุณจะว่าความให้ฉันไหม
‪ไม่ แต่ผมจะส่งคุณไปหาคนเก่งๆ
‪ว่ามา
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่...
‪ฉันจำได้ว่ามันดูแปลกแค่ไหน
‪เพราะปกติแล้วแองเจลิก้าจะไปกับผู้ชายรวยๆ
‪แต่คนนี้แต่งตัวไม่ดี เขามี...
‪- มีรถตู้ ‪- อืม
‪รถตู้สีขาว มีภาพพิมพ์แปะไว้ที่รถ ‪เหมือนหมวกพ่อครัว
‪แล้วชื่อล่ะ
‪ผมว่าคุณไม่รู้แน่
‪- แล้วได้ยินไหมว่าพวกเขาพูดอะไรกัน ‪- ไม่
‪แต่ฉันเห็นพวกเขา
‪คุณต้องเชื่อฉัน
‪บอกมาสิว่าคุณบอกเรื่องนี้กับอัยการหรือเปล่า
‪ไม่ แม่นั่นทุเรศ แต่ฉันมาช่วยคุณ
‪แน่นอน สะดวกดีใช่ไหมล่ะ
‪ไปได้แล้ว ผมต้องทำงาน
‪- แต่... ‪- ผมบอกให้ไป!
‪อันดาเล! มาร์ช!
‪ผมต้องบอกคุณเป็นภาษาอะไร ‪วาสซี ออกไป!
‪ไป ไป ไป
‪แล้วเบอร์ทนายที่เก่งล่ะ
‪เดี๋ยวเลขาเอาให้คุณ เขาเป็นจิตแพทย์นะ ‪เขาเก่งมาก
‪โอลิเวีย ฟรานโชโซ เธอเป็นใคร
‪คนที่ได้เงินเดือนละ 4,000 ยูโรมาเจ็ดปีแล้ว ‪โดยไม่มีหน้าที่อะไร
‪จากเกเบรียล โมนาโค
‪เธอเกี่ยวข้องอะไรกับออร์ริโก้ไหม
‪บางทีเธออาจเหมือนลอเรนซี ‪ถูกจ้างให้ทำงานสกปรก
‪- ฉันสืบต่อได้ ‪- เอเลน่า...
‪เธออาจเป็นคนกลางในการติดสินบน ‪ซิลเวีย ออร์ริโก้
‪เอเลน่า...
‪คุณรู้ว่าฉันไม่มั่นใจ
‪แต่ฉันก็ยังอนุญาตให้คุณสืบสวนอยู่ดี
‪คุณเอาตำรวจด้านการเงินเข้ามาเกี่ยว ‪เพื่อค้นบัญชีเกเบรียล โมนาโค
‪แล้วเจออะไรไหม ก็ไม่
‪ฉันขอเตือนว่าเขาไม่ใช่จำเลยในคดีนี้
‪หยุดเถอะ ไม่ต้องทำอะไรอีก
‪อย่างน้อยได้เรื่องลอเรนซีบ้างไหม
‪หลังจากสายจากกาบูเวร์ดี เราก็ตามไม่เจอ
‪แต่เขาอาจติดต่อกับลูกชายด้วยวิธีอื่น
‪ถ้าเขาขาดกับลูก เราก็ไม่มีอะไรจะเสียอีก
‪แล้วแต่ว่าเขาเป็นพ่อที่ดีแค่ไหน
‪ตอนนี้เขาเป็นพ่อที่กำลังหลบหนี
‪ตอนนี้รอก่อน
‪ค่ะ
‪เอเลน่า
‪พักบ้าง
‪คุณเป็นไอดอลของผมเลยครับ
‪พวกเขาน่าจะเขียนหนังสือเรื่องงานคุณ
‪หวังว่าจะออกให้ช้าๆ ‪จนตอนนั้นผมไม่มีปัญญาอ่านแล้วนะ
‪- ขอตัวนะ ‪- ครับ
‪- อันเดรโอลี ‪- ว่าไง ผมจะไปแล้ว
‪- มีอะไรคะ ‪- พ่ออยากคุยกับลูกหน่อย
‪- ได้ค่ะ ไปที่ออฟฟิศหนูดีกว่า ‪- ไม่ใช่ที่นี่
‪พ่อรู้หมดแล้ว เอเลน่า
‪พ่อรู้ว่าเธอเป็นใคร
‪พ่อตามข่าวคดี แต่เมื่อเช้านี้เอง
‪พ่อเจอวันเกิดของแองเจลิก้าในบทความ
‪วันที่ 27 มีนาคม 2000
‪แล้วพ่อก็เข้าใจว่าทำไมหน้าเธอคุ้นๆ
‪- ลูกต้องออกจากการพิจารณาคดีทันที ‪- หนูแค่ทำงานของหนู
‪งานของลูกคือรับใช้กฎหมาย ‪แต่ลูกกำลังทำผิดกฎหมาย
‪ไม่ หนูกำลังใช้มันหาความยุติธรรมให้เธอ
‪ตอนนี้ลูกกับความยุติธรรม ‪มันห่างกันไกลแล้วล่ะ
‪บางทีมันอาจจะผิด แต่เรื่องลินดา โมนาโค ‪หนูไม่ผิดแน่
‪พ่อยังสงสัยว่าสติลูกชัดเจนพอจะเข้าใจหรือเปล่า
‪ตอนที่ลูกขอให้มีการฟ้องเธอ
‪หนูทำงานดี
‪หนูเห็น หนูเห็นในตาของเธอ เธอนั่นแหละ
‪สายไปแล้วที่จะยอมรับความจริง
‪เข้าร่วมการพิจาณาคดีอีกสองสามรอบ ‪แล้วหาข้ออ้างให้คนมาทำแทน
‪- ไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้ว ‪- พ่อจะทำยังไงถ้าหนูไม่เลิก
‪จะรายงานเรื่องหนูเหรอ
‪พ่อเป็นผู้พิพากษา
‪พ่อเป็นพ่อของหนู
‪อย่าบีบพ่อ
‪ทำไมเลิกเขียนจดหมายหาผม
‪- ไม่ใช่ตอนนี้ สเตฟาโน่ ไปซะ ‪- เอเลน่า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪นี่ผมนะ คุณคุยกับผมได้
‪พ่อฉันรู้เรื่องแองเจลิก้า และเขาอยากให้ฉัน ‪ถอนตัวจากคดี
‪ไม่ อย่าทำแบบนั้นนะ
‪ขอโทษที่ผมโผล่มาแบบนี้ ‪ผมรู้ว่าไม่ควรมา
‪แต่ผมเลิกคิดเรื่องคุณไม่ได้เลย
‪- คะ ‪- กาแฟของคุณ
‪ขอบคุณค่ะ
‪นี่
‪- ไม่ดื่มบ้างเหรอ ‪- ผมดื่มแล้ว
‪- ผมออกไปสูบบุหรี่ก่อนนะ ‪- สูบที่นี่ก็ได้
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪- ผมแง้มหน้าต่างแล้วกัน ‪- ค่ะ
‪ผมน่าจะเลิกสูบ
‪- เคยลองหรือยัง ‪- โอ้ หลายครั้งแล้ว
‪เพียงแต่ผมมักจะขาดแรงบันดาลใจดีๆ
‪- แต่ตอนนี้เจอแล้ว ‪- หมายความว่ายังไง
‪- ผมจับได้ว่าลูกชายสูบบุหรี่ ‪- โอ๊ย
‪ผมเลยยึดซองมา แล้วเขาก็โมโห
‪ตอนนั้นผมเองก็โกรธ ‪และเกือบเอามาสูบหมดซองแล้ว เห็นไหม
‪ขอโทษนะ แต่คุณสูบได้และเขาสูบไม่ได้เหรอ ‪ไม่เห็นมีเหตุผล
‪รู้อะไรไหม คงเป็นความคิดที่ว่าคนที่เรารัก
‪เลือกจะทำร้ายตัวเอง มันทำให้ผมโมโห
‪ตอนเถียงกับลูก คุณแก้ปัญหายังไง
‪เราก็สงบศึกกัน
‪แล้วก็เถียงกันอีก
‪คือเขาอายุ 16 น่ะ
‪พ่อทุกคนไม่ได้เป็นแบบคุณ
‪ไปเอาตัวลูกชายลอเรนซีมาที่นี่
‪เดี๋ยวนี้เลย
‪ "สุขสันต์วันปีใหม่" เหรอ สารเลว ‪พ่อรู้ไหมว่าทำอะไรลงไป
‪นี่ ฟังก่อน พ่อ...
‪พ่อบอกว่าพ่อไม่ได้ทำผิด พ่อขอร้องผม ‪เพราะอยากมาเจอผมอีกครั้ง
‪แล้วพ่อก็หายตัวไปไม่โผล่มาเก้าเดือน ‪รู้อะไรไหม ไสหัวไปให้พ้น
‪เธอได้ข่าวจากเขาอีกไหม
‪อาจจะเป็นแชตหรือช่องทางอื่น
‪ไม่
‪มาร์โก้ เธอต้องบอกความจริงนะ ‪ไม่งั้นเธออาจซวยไปด้วย
‪เธอไม่อยากเป็นเหมือนพ่อใช่ไหม
‪ชาตินี้ไม่มีทาง
‪ฉันตามหาเขาอยู่
‪เพราะฉันคิดว่าเขารู้เรื่องการฆาตกรรม ‪แองเจลิก้า เพโทรนี่เยอะ
‪เมื่อก่อนเธอเจอเขา เธอรู้อะไรบ้างไหม
‪ผมไม่รู้อะไรเลย
‪เขาเคยเล่าเรื่องงานที่ทำให้โมนาโค ‪ให้เธอฟังไหม
‪เขาบอกว่าเขาติดคุก
‪แต่อาชญากรตัวจริงคือนักธุรกิจใหญ่
‪ทำไม โมนาโคทำอะไร
‪วันหนึ่งผมอยู่ในรถกับพ่อ
‪เขาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง แล้วบอกให้ผมรอที่นั่น
‪ตอนออกมาเขาดูกระวนกระวาย
‪เขาบอกผมว่าเพิ่งไปกล่อมผู้หญิงให้ทำตัวดีๆ
‪ "ทำตัวดีๆ เหรอ"
‪ไม่รู้สิ เขาเสนอเงินให้เธอเป็นค่าปิดปาก
‪จำชื่อผู้หญิงคนนั้นได้ไหม
‪เขาไม่ได้บอก แต่ถ้าบอก ผมก็จำไม่ได้
‪ใช่โอลิเวีย ฟรานโชโซไหม
‪- เข้ามาเลยครับ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ตามผมมา
‪อรุณสวัสดิ์ อัยการกูเอร์ร่า
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪เชิญนั่ง ทำตัวตามสบายนะคะ
‪คุณนายฟรานโชโซ ขอบคุณที่ให้เรามา ‪โดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า
‪ฉันอ่านเรื่องคุณในหนังสือพิมพ์มาเยอะ
‪ฉันก็อยากพบคุณเป็นการส่วนตัว
‪มาที่นี่ทำไมคะ
‪ฉันมีคำถาม
‪อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
‪(วันที่ 23 มกราคม ‪การพิจารณาคดีครั้งที่ห้า)
‪ผมขอเปิดการพิจารณาคดีครั้งที่ห้า
‪อัยการกูร์เอร่า เราเรียกตาม ‪รายชื่อพยานของคุณเลยแล้วกัน เอาเลย
‪ท่านคะ ฉันขอเลื่อนการให้การที่กำหนดไว้
‪เพื่อขอให้รับพยานที่ไม่ได้อยู่ในรายการเพิ่มเติม
‪ทนายจำเลยได้รับแจ้งว่าจะมีพยานรายนี้ไหม
‪- ไม่ครับ ‪- ไม่ ฉันก็แจ้งอยู่นี่ไง
‪ขอโทษค่ะ เรื่องนี้ใหม่สำหรับฉันเหมือนกัน
‪นี่มันคำให้การอะไร
‪- เราขอไปที่บัลลังก์ได้ไหมคะท่าน ‪- เชิญ
‪นี่คือบทถอดคำตามที่ฉันสัมภาษณ์พยาน
‪มันสำคัญมากกับการเล่าเรื่องของฉัน
‪- การเล่าเรื่องอะไร ‪- เราจำเป็นต้องให้เห็นภาพจริงๆ อย่างคร่าวๆ
‪- ของบุคลิกจำเลย ‪- ขอรู้ชื่อพยานได้ไหม
‪โอลิเวีย ฟรานโชโซ
‪ทนายบาโรน ผมต้องยอมรับพยานนี้
‪โดยที่ทั้งสองฝ่ายยินยอม
‪ผมไม่ค้าน
‪อยากเลื่อนการสอบพยานไปเตรียมตัวก่อนไหม
‪ไม่ครับ ไม่จำเป็น ‪เราไม่มีอะไรต้องกลัวครับท่าน
‪ดี
‪- มาว่ากันต่อ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ศาลยอมรับพยานแล้ว
‪ฉันขอเบิกตัวโอลิเวีย ฟรานโชโซมาให้การ
‪ไม่ต้องช่วยค่ะ มือฉันยังใช้ได้
‪อรุณสวัสดิ์ คุณนายฟรานโชโซ ‪เราเริ่มกันเลยได้ไหม
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ ได้สิคะ
‪การฆาตกรรมไม่ได้เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล
‪มันเกิดจากความตั้งใจ และลักษณะบุคลิกภาพ
‪ซึ่งในอดีตก็มีโอกาสที่จะเผยออกมา
‪อาจเกิดในเรื่องน่าเศร้าน้อยกว่า ‪แต่ก็ยังน่าเป็นห่วง
‪คุณนายฟรานโชโซ มาเริ่มกันที่ความคุ้นเคย
‪ระหว่างจำเลยกับสามีที่ตาย ‪เคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่
‪ฉันเคยคบกับเคลาดิโอ้เมื่อไม่กี่ปีก่อน
‪- แล้วความสัมพันธ์ก็จบลงเหรอคะ ‪- ใช่
‪เพราะอะไร
‪ฉันเป็นแฟนเขา แล้วเราก็เลิกกัน ‪แล้วเขาก็ไปคบกับเธอ
‪ตอนที่คุณพูดว่า "เธอ" หมายถึงจำเลย ‪ลินดา โมนาโค ใช่ไหมคะ
‪ค่ะ
‪แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪คืนหนึ่ง ฉันกำลังกลับบ้าน เคลาดิโอ้กับฉัน ‪เลิกกันมาพักหนึ่งแล้ว
‪แต่ฉันก็ยังคิดเรื่องเขา
‪ฉันเพิ่งไปเต้นที่คลับ ฉันดื่มเยอะไป
‪ฉันต้องหยุดคิดให้ได้
‪รู้ไหมว่าใครชนคุณ
‪ฉันเห็นรถมาถึงตัว
‪มันเป็นรถของลินดา โมนาโค
‪งั้นคุณนายโมนาโคชนคุณ
‪- และทิ้งคุณไว้บนพื้น ‪- ใช่ค่ะ
‪แล้วก็มีคนมาเจอฉันและเรียกรถพยาบาล
‪ฉันโคม่าอยู่สามวัน
‪แล้วคุณรู้ไหมว่าทำไมคุณนายโมนาโค ‪ทำอะไรดุเดือดขนาดนั้น
‪ทันทีที่หาย เคลาดิโอ้ก็มาเยี่ยมที่โรงพยาบาล
‪และบอกฉันว่าลินดาหมกมุ่นกับความคิด
‪ว่าเรายังนอนด้วยกันอยู่ รู้ไหม
‪แล้วเขาก็บอกฉันว่าอย่าพูดอะไร
‪ว่าพวกโมนาโคจะจ่ายเงินให้ฉัน
‪คุณถึงไม่เคยแจ้งดำเนินคดีกับเธอสินะ
‪เพราะคุณได้รับเงิน
‪ค่ะ
‪เดือนละ 4,000 ยูโรตลอดเจ็ดปี
‪ฉันจะยอมทำทุกอย่าง ‪เพื่อย้อนเวลากลับไปทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪บางที ถ้าฉันแจ้งเรื่องลินดา โมนาโค
‪อาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪ค่ะ ก็อาจจะ
‪หมดคำถาม ขอบคุณค่ะ คุณนายฟรานโชโซ
‪งั้นก็...
‪ทนายบาโรน คุณอยากซักค้านเลยไหม
‪ครับ
‪เราต้องพูดให้เข้าใจกันก่อน
‪คุณนายฟรานโชโซ ในศาลวันนี้
‪คุณได้เล่าเรื่อง...
‪- ที่พิสูจน์ไม่ได้ ‪- พิสูจน์ไม่ได้เหรอ
‪- ไม่ครับ ‪- คุณไม่เห็นนี่เหรอ
‪ผมไม่สงสัยเรื่องความทุพพลภาพของคุณ ‪ไม่มีทางทำอย่างนั้น
‪แต่เรื่องอื่นที่เหลือ ใช่
‪มาเริ่มที่ความสัมพันธ์ของคุณ ‪กับเคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่
‪จากที่ผมรู้ คุณเป็นคนไปกวนเขา
‪ไม่ นั่นไม่จริงเลย
‪คุณบอกว่าทุกข์ใจตอนจบความสัมพันธ์
‪- วันหนึ่งคุณโทรหาเขากี่ครั้ง ‪- สองสามครั้ง
‪- อืม ‪- อืม
‪แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องยังไง
‪ฉันบอกว่าความสัมพันธ์จบแล้ว ‪และฉันก็ไม่เคยนอนกับเขาอีกเลย
‪ใช่ แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่า ‪พวกคุณนอนด้วยกันไหม
‪แต่ระดับของความกดดันที่คุณทำกับเคลาดิโอ้
‪คุณเป็นคนขู่เขาให้บอกแฟนใหม่
‪ว่าพวกคุณยังนอนด้วยกัน ‪ถึงแม้มันจะไม่ใช่เรื่องจริง
‪จึงทำให้ชีวิตแต่งงานของพวกเขา ‪มีความเสี่ยงไม่ใช่เหรอ
‪เราเลิกเป็นทางการสักทีดีไหม
‪คุณเป็นเพื่อนของเคลาดิโอ้
‪เราเคยไปเที่ยวด้วยกันตอนฉันกับเขายังคบกัน
‪มันไม่สำคัญ ที่สำคัญคือคุณต้องตอบ
‪ก็อาจจะ ฉันอาจจะพูดแบบนั้น
‪ฉันยังรักเขา
‪แต่มันไม่ได้เปลี่ยนอะไร ‪ผู้หญิงบ้าคนนั้นขับรถชนฉัน
‪นั่นคือสิ่งที่คุณอ้าง
‪คุณเห็นรถแค่เสี้ยววินาที ตอนกำลังเมา
‪ไฟหน้าส่องจ้าเข้าตา แล้วจากนั้นก็อาการโคม่า
‪ฉันเชื่อสิ่งที่เคลาดิโอ้บอกตอนฟื้นขึ้นมา
‪อ้อ แน่นอน
‪เคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่ ‪บุคคลที่เชื่อถือได้ที่สุดในโลกนี้
‪เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็นคนชนคุณ
‪คุณพูดอะไร ท่านคะ เห็นชัดว่าเรื่องที่เขาเล่า
‪ที่มองว่าคาวัลเลอรี่ผิด ‪เป็นเรื่องที่ตกลงกันไว้ก่อน
‪โดยทนายบาโรนกับลูกความแล้ว
‪มันง่ายมากที่จะโทษคนตาย ‪ที่ไม่สามารถมาแก้ต่างให้ตัวเองได้
‪ก็เหมือนที่เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เขามานี่ ‪ เพื่อปฏิเสธ
‪เรื่องของคุณนายฟรานโชโซ ที่ว่ามีการไปเยี่ยม ‪ที่โรงพยาบาล ใช่ไหม
‪สิ่งเดียวที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ‪คือเงิน 4,000 ยูโรพวกนั้น
‪ที่จ่ายโดย เกเบรียล โมนาโค
‪ท่านครับ ผมอยากเลิกคุยกับอัยการกูเอร์ร่า
‪และซักค้านต่อครับ
‪- ว่าไป ‪- ขอบคุณครับ
‪คุณนายฟรานโชโซ
‪คุณขู่จะแจ้งความดำเนินคดีกับลินดา ‪ใช่หรือไม่
‪ใช่ แน่นอน ฉันเกือบทำแล้ว
‪แต่แล้วคุณก็ได้เงิน
‪หลังจากกล่าวหาในเรื่องที่คุณพิสูจน์ไม่ได้
‪คุณพูดแบบนั้นได้ยังไง
‪เธอเป็นคนชนฉัน เป็นความผิดเธอ ‪ที่ฉันต้องมานั่งรถเข็น
‪เรื่องนั้นคุณแน่ใจไม่ได้
‪ใครมีความสามารถทำเรื่องรุนแรงได้มากกว่ากัน
‪ลินดา โมนาโค หรือผู้ชายที่มีกิจการเพื่อนเที่ยว
‪คนที่อาจมีเซ็กซ์กับผู้เยาว์
‪คนที่เป็นไปได้อย่างยิ่ง ‪ว่าจะแต่งงานเพื่อผลประโยชน์
‪และผมขอโทษที่ต้องพูดเรื่องนี้ที่นี่ ‪ต่อหน้าลูกความ
‪คุณเป็นคนขู่จะทำลายการแต่งงานของพวกเขา
‪เคลาดิโอ้เป็นคนเดียวที่มีเหตุผลพอ ‪จะทำให้คุณทุกข์ทรมาน
‪และคุณนายฟรานโชโซที่อยู่ตรงนี้ ‪มี และยังมีเหตุผล
‪ที่จะแก้แค้นลินดา โมนาโค
‪หมดคำถามครับ ท่าน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไร ขอโทษค่ะ ไม่มีอะไรสำคัญหรอก
‪อยากได้เบียร์ไหม ฉันเองก็อยาก
‪ฉันทิ้งเสื้อคลุมไว้นี่นะ
‪- แต่คุณเลี้ยงเครื่องดื่มนะ ‪- โอเค
‪เธออยู่ที่ลำดับ 19 ในการเปลี่ยนถ่าย
‪คาร์ล่าเข้มแข็ง แต่หมอบอกว่า ‪เธอต้องนอนโรงพยาบาล
‪อย่างน้อยถึงตอนนี้เธอก็ได้อยู่บ้าน
‪แล้วทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ
‪แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน
‪ไม่ ฉันไม่อยากรบกวน
‪ขอร้องล่ะ เลิกทำตัวเป็นทางการกับฉันที
‪ได้ โอเค
‪- ระหว่างคุณสองคน ใครเป็นพี่ใหญ่ ‪- ฉันเอง
‪ถ้ามันพอจะมีเรื่องดีๆ อยู่บ้าง ก็คือ...
‪เดี๋ยวนี้ทุกนาทีของฉันกับคาร์ล่ามันพิเศษมาก
‪ฉันเสียดายเวลาที่ควรอยู่ด้วยกัน แต่ไม่ได้อยู่
‪ดูสิว่าใครมา
‪ช่วยส่งให้ผมสักแผ่นได้ไหม
‪- อะไร ‪- ดิสก์น่ะ ในกล่อง
‪- อันนี้เหรอ ‪- ใช่
‪จำได้ไหมว่าฉันเคยกลัวน้ำ
‪อะไร
‪ฉันถามว่าคุณจำได้ไหมว่าฉันเคยกลัวน้ำ
‪ผมจะลืมได้ยังไง
‪ฉันพยายามจะเลิกกลัวแล้วนะ แต่ทำไม่ได้
‪ฉันไม่ได้ตอบเพราะว่า...
‪สามีฉันกลับมา ‪และฉันไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
‪แล้วตอนนี้รู้แล้วเหรอ
‪หวังว่าอย่างนั้น
‪ฉันขอโทษ
‪มาลองอีกครั้งเถอะ
‪ฉันเข้าไปได้ไหม
‪เชิญ
‪เมื่อวานคุณเล่นเรื่องเคลาดิโอ้หนักเลยนะ ‪ตอนพิจารณาคดี
‪เคลาดิโอ้เป็นไพ่ใบที่ถูกต้อง
‪ผมพูดไม่ได้ว่าฟรานโชโซสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา ‪เพื่อหาประโยชน์
‪พวกเขาคงไม่เชื่อ
‪ก็ถูก
‪แต่ลินดาหัวใจสลาย
‪ถ้าเธอยังพอจะเหลือความรู้สึกให้ไอ้ผัวบ้านั่น
‪- คุณก็ทำลายมันไปแล้ว ‪- คุณนี่อ่อนไหวจริง
‪- เอาเป็นว่าฉันอ่านคนเป็น ‪- เหรอ
‪แล้วคุณเห็นอะไรในตัวผม
‪ฉันว่าคุณชอบลินดา
‪เธอเป็นแค่ลูกความ
‪ถ้าคุณว่าอย่างนั้น
‪ผมต้องไปเอาของที่ออฟฟิศ
‪จะไปกับผมไหม
‪ตามที่สำนักงานอัยการบอก ‪ลินดา โมนาโค เคยพยายามฆ่ามาแล้ว
‪คุณคิดว่าเธอผิดไหม ‪ควรติดคุกตลอดชีวิตหรือเปล่า
‪คุณนายเพโทรนี่ คุณนายเพโทรนี่ ‪ขอถามคำถามเดียว
‪คุณคิดยังไงกับเรื่องที่โอลิเวีย ฟรานโชโซพูด
‪สำนักงานอัยการบอกว่า ‪ลินดา โมนาโค เคยพยายามฆ่ามาก่อน
‪- คุณคิดว่าเธอผิดไหม ‪- ครับ ต้องผิดอยู่แล้ว
‪- คุณบอกได้ทันทีเลยว่าเธอเป็นบ้า ‪- เดี๋ยว!
‪คุณคิดว่าอัยการทำงานเป็นยังไงบ้าง
‪รถตู้สีขาว